Τα νέα μέτρα, του ΔΝΤ και της ΕΕ, ζητούν μεγάλες θυσίες από όλους μας με απώτερο σκοπό την λύτρωση, που θα έρθει όταν η Ελλάδα θα βγει από τον λάκκο με τα σκατά που την έχουν αναγκάσει να ζει, από το 1974 και μετά, η πολιτική γραμμή που ακολούθησαν χορτάτοι αρχηγοί με την συμβολή, πάντα, του πεινασμένου πλήθους. Σας θυμίζω σε αυτό το σημείο ένα απόσπασμα από τους στοίχους που έχει γράψει ο Μπρέχτ.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά ρθούν

Θυσίες ναι. Όμως πόσες και τι μορφής; Φτάνουνε οι 4 που έχασαν την ζωή τους εχθές η χρειάζεστε κι άλλους;

Πραγματικά ο ήχος του θανάτου 4 ανθρώπων αντηχεί στα αφτιά μου ως κάτι που είναι πέραν από κάθε φαντασία. Και έτσι είναι γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν κάτι που δεν θέλει λόγια για να περιγράφει. Όμως γιατί και πως φτάσαμε μέχρι εδώ Ποιοι και πόσοι ευθύνονται για όλα αυτά

Είμαι μόλις 26 ετών και κάποιοι μου λένε ότι είμαι ακόμα παιδιά για να προβληματίζομαι με όλα αυτά. Κι όμως εγώ δεν μπορώ να αφήσω αυτά τα ερωτήματα να βράζουν στο ζουμί της υποτιθέμενης παιδικής αφέλειας που μου έχουν φορτώσει μέχρι το εικοστό έκτο έτος της ηλικίας μου γιατί απλά δεν ξέρουν τι να μου πούνε.

Διαβάζω, ακούω και επεξεργάζομαι όλες τις πληροφορίες που παίρνω από το περιβάλλον. Μέχρι εδώ λοιπόν ξέρω ότι το κράτος παρά την ανοργανωσιά που δείχνει στην καταβολή πληρωμών, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην παιδεία, στην υγεία και γενικότερα σε οτιδήποτε θα μπορούσε να λειτουργεί ως εργαλείο για τον πολίτη τα καταφέρνει παρά πολύ καλά στην οργανωμένη καταστολή διαφόρων απεργιών, διαμαρτυριών και λοιπών εκδηλώσεων με σκοπό να μην φαίνεται ποτέ το πραγματικό νόημα, άλλα να φαίνεται κάτι άλλο που το κράτος ζητά.

Το να χρεώνει διαδηλωτές σε διάφορους μπάτσους με σκοπό να τους βγάλουν φταίχτες με μαρτυρίες μαϊμού γιατί έχουν ραστα τα μαλλιά η γιατί φορούσαν μπλούζα με κουκούλα όπως ο Μάριος που έτυχε να προφυλακιστεί μέσα στο Πάσχα στην πρώτη πτέρυγα του Κορυδαλλού είναι γνωστό φαινόμενο. Εξάλλου μαρτυριά αστυνομικού ανώτερα όλων.

Όταν θέλει λοιπόν παρουσιάζει μια αξιοζήλευτη οργάνωση που όμοια της δεν υπάρχει.

Τα χαλάει βέβαια λίγο στους κουκουλοφόρους αλλά μαρτυρίες(όχι από τις κάμερες που χειρίζονται αυτοί) δείχνουν ότι είναι πολύ δικά τους παιδιά όποτε λογικό που δεν τα πειράζουν.

Κάπως έτσι λοιπόν η ζωή κυλά. Πορείες πάνε και έρχονται με μπάτσους, κουκουλοφόρους και κάμερες να είναι έτοιμες να αναχαιτίσουν κάθε υγιή διαδηλωτή και φυσικά κάθε νόημα και έννοια που έχουν οι διαμαρτυρίες.

Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το εξής.

Στο κέντρο της Αθήνας έχουν γίνει παρά πολλές πορείες. Απεργιακές κινητοποιήσεις, μαθητικές πορείες και φυσικά συνταξιούχοι. Δεν μπορούμε βέβαια να παραλείψουμε τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 όπου ολόκληρη η Αθήνα καιγόταν για μέρες. Φυσικά κάηκαν και πάρα πολλές τράπεζες χωρίς φυσικά, και ευτυχώς δηλαδή, να υπάρχουν θύματα. Γιατί τώρα λοιπόν;

Όταν έχεις ένα κοπάδι από πρόβατα και νιώθεις ότι η κατάσταση ξεφεύγει προς πάσα κατεύθυνση ρίχνεις τυχαία σε δυο ακριανά για να πάνε όλα μαζί ευθεία. Όταν έχεις ένα όπλο στα χέρια ρίχνεις μια στον αέρα για εκφοβισμό η σημαδεύεις και σκοτώνεις. Σας θυμίζω το περιστατικό έξω από το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης με τον ειδικό φρουρό να πυροβολεί για να αποφύγει τον ξυλοδαρμό από πλήθος διαδηλωτών.

Μπορεί το περιστατικό στην τράπεζα να είναι όντως τυχαίο. Αλλα με ένα κράτος που εγκληματεί σε βάρος μας καθημερινά και χωρίς να τιμωρείται  δύσκολο να το πιστέψω. Ειδικότερα τώρα που θέλει όσο ποτέ άλλοτε την βοήθεια του ΔΝΤ μπορεί να θυσιάσει μερικούς από εμάς έτσι για να μας δείξει τι μπορεί να πάθει κάποιος που κατεβαίνει για να διαμαρτυρηθεί.

Μακάρι να μην είναι έτσι, το ξανά λέω. Αλλα υπάρχει και αυτήν η εκδοχή στο μυαλό μου.

Και κάτι ακόμα. Αν το κτήριο δεν πήγαινε από μολότοφ αλλα από φυσικά αίτια ποιοι θα έφταιγαν για την έλλειψη πυρασφάλειας;  Ο Βγενόπουλος ή το υγειονομικό; Ξέχασαν να το ελέγχουν η μήπως έπεσε κατάλληλο πακέτο από μαρουλόφυλλα στο τραπέζι για να μην ελεγχθεί ποτέ;

Και θα κλείσω με άλλους δυο στοίχους από την μπαλάντα του Κυρ Μέντιου του Κώστα Βάρναλη.

Και στον πόλεμο όλα για όλα
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ’ αφέντη το φαΐ