Αλίκη Βουγιουκλάκη – Γιώργος Παπανδρέου σημειώσατε ένα.

Και με διάφορα όχι μαλακίες.

Ένα ρόλο του δώσανε του παιδιού και δεν λέει με τίποτα να τον μάθει αφού ακόμα και η Αλίκη στην ταινία είχε πιο ξεκάθαρη στάση από ότι ο George A. Papandreou.

Υ.Γ1 Ευτυχώς που γίνεται και καμιά συγκέντρωση της ΓΕΣΕΕ και συμφωνεί με κανένα σύνθημα του τύπου “Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη”.

Υ.Γ2 Μπορεί να έχει χαθεί κάθε ίχνος τσίπας άλλα το ταλέντο στην κοροιδια παραμένει διαχρονικό.

Βρίσκομαι στον δεύτερο όροφο και τα βλέπω όλα από ψηλά.

Η οδός Καποδιστρίου παραμένει κλειστή με κορδέλα της αστυνομίας από την συμβολή της με την Ασκληπιού έως και το ύψος της Roma Pizza. Όλα τα μαγαζιά του δρόμου έχουν εκκενωθεί, ενώ πολλοί είναι οι περαστικοί που στέκουν και κοιτούν με απορία.

Δεν ξέρω αν είναι φήμη η πραγματικότητα, πάντως το θέμα ερευνάται μέχρι και αυτήν την στιγμή. Φυσικά έχουν μαζευτεί και πολλές κάμερες από τοπικά κανάλια για να καλύψουν την “γιορτή”

Η αγανάκτηση του λαού έχει βαρέσει κόκκινο. Αυτό κρατήστε το ως πρώτο σχόλιο μου.

Ένα δεύτερο είναι πως η πραγματική τρομοκρατική οργάνωση που δρα ανενόχλητη αυτήν την στιγμή στην χώρα είναι η παρέα του Γιώργου Παπανδρέου. Και αυτό γιατί είναι η μόνη που καταφέρνει να τρομοκρατεί τον λαό καθημερινά. Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι τρομοκρατική οργάνωση μόνο για τους κυβερνώντες αυτού του τόπου.

Μην κοιτάτε λοιπόν μόνο την εσωστρέφεια, τα μαύρα κράνη και τις καλαμωτές. Υπάρχουν και τρομοκράτες εξωστρεφείς(προεκλογικά τουλάχιστον), με λιμουζίνες αλλά και με βίλες.

Τα νέα μέτρα, του ΔΝΤ και της ΕΕ, ζητούν μεγάλες θυσίες από όλους μας με απώτερο σκοπό την λύτρωση, που θα έρθει όταν η Ελλάδα θα βγει από τον λάκκο με τα σκατά που την έχουν αναγκάσει να ζει, από το 1974 και μετά, η πολιτική γραμμή που ακολούθησαν χορτάτοι αρχηγοί με την συμβολή, πάντα, του πεινασμένου πλήθους. Σας θυμίζω σε αυτό το σημείο ένα απόσπασμα από τους στοίχους που έχει γράψει ο Μπρέχτ.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά ρθούν

Θυσίες ναι. Όμως πόσες και τι μορφής; Φτάνουνε οι 4 που έχασαν την ζωή τους εχθές η χρειάζεστε κι άλλους;

Πραγματικά ο ήχος του θανάτου 4 ανθρώπων αντηχεί στα αφτιά μου ως κάτι που είναι πέραν από κάθε φαντασία. Και έτσι είναι γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν κάτι που δεν θέλει λόγια για να περιγράφει. Όμως γιατί και πως φτάσαμε μέχρι εδώ Ποιοι και πόσοι ευθύνονται για όλα αυτά

Είμαι μόλις 26 ετών και κάποιοι μου λένε ότι είμαι ακόμα παιδιά για να προβληματίζομαι με όλα αυτά. Κι όμως εγώ δεν μπορώ να αφήσω αυτά τα ερωτήματα να βράζουν στο ζουμί της υποτιθέμενης παιδικής αφέλειας που μου έχουν φορτώσει μέχρι το εικοστό έκτο έτος της ηλικίας μου γιατί απλά δεν ξέρουν τι να μου πούνε.

Διαβάζω, ακούω και επεξεργάζομαι όλες τις πληροφορίες που παίρνω από το περιβάλλον. Μέχρι εδώ λοιπόν ξέρω ότι το κράτος παρά την ανοργανωσιά που δείχνει στην καταβολή πληρωμών, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην παιδεία, στην υγεία και γενικότερα σε οτιδήποτε θα μπορούσε να λειτουργεί ως εργαλείο για τον πολίτη τα καταφέρνει παρά πολύ καλά στην οργανωμένη καταστολή διαφόρων απεργιών, διαμαρτυριών και λοιπών εκδηλώσεων με σκοπό να μην φαίνεται ποτέ το πραγματικό νόημα, άλλα να φαίνεται κάτι άλλο που το κράτος ζητά.

Το να χρεώνει διαδηλωτές σε διάφορους μπάτσους με σκοπό να τους βγάλουν φταίχτες με μαρτυρίες μαϊμού γιατί έχουν ραστα τα μαλλιά η γιατί φορούσαν μπλούζα με κουκούλα όπως ο Μάριος που έτυχε να προφυλακιστεί μέσα στο Πάσχα στην πρώτη πτέρυγα του Κορυδαλλού είναι γνωστό φαινόμενο. Εξάλλου μαρτυριά αστυνομικού ανώτερα όλων.

Όταν θέλει λοιπόν παρουσιάζει μια αξιοζήλευτη οργάνωση που όμοια της δεν υπάρχει.

Τα χαλάει βέβαια λίγο στους κουκουλοφόρους αλλά μαρτυρίες(όχι από τις κάμερες που χειρίζονται αυτοί) δείχνουν ότι είναι πολύ δικά τους παιδιά όποτε λογικό που δεν τα πειράζουν.

Κάπως έτσι λοιπόν η ζωή κυλά. Πορείες πάνε και έρχονται με μπάτσους, κουκουλοφόρους και κάμερες να είναι έτοιμες να αναχαιτίσουν κάθε υγιή διαδηλωτή και φυσικά κάθε νόημα και έννοια που έχουν οι διαμαρτυρίες.

Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το εξής.

Στο κέντρο της Αθήνας έχουν γίνει παρά πολλές πορείες. Απεργιακές κινητοποιήσεις, μαθητικές πορείες και φυσικά συνταξιούχοι. Δεν μπορούμε βέβαια να παραλείψουμε τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 όπου ολόκληρη η Αθήνα καιγόταν για μέρες. Φυσικά κάηκαν και πάρα πολλές τράπεζες χωρίς φυσικά, και ευτυχώς δηλαδή, να υπάρχουν θύματα. Γιατί τώρα λοιπόν;

Όταν έχεις ένα κοπάδι από πρόβατα και νιώθεις ότι η κατάσταση ξεφεύγει προς πάσα κατεύθυνση ρίχνεις τυχαία σε δυο ακριανά για να πάνε όλα μαζί ευθεία. Όταν έχεις ένα όπλο στα χέρια ρίχνεις μια στον αέρα για εκφοβισμό η σημαδεύεις και σκοτώνεις. Σας θυμίζω το περιστατικό έξω από το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης με τον ειδικό φρουρό να πυροβολεί για να αποφύγει τον ξυλοδαρμό από πλήθος διαδηλωτών.

Μπορεί το περιστατικό στην τράπεζα να είναι όντως τυχαίο. Αλλα με ένα κράτος που εγκληματεί σε βάρος μας καθημερινά και χωρίς να τιμωρείται  δύσκολο να το πιστέψω. Ειδικότερα τώρα που θέλει όσο ποτέ άλλοτε την βοήθεια του ΔΝΤ μπορεί να θυσιάσει μερικούς από εμάς έτσι για να μας δείξει τι μπορεί να πάθει κάποιος που κατεβαίνει για να διαμαρτυρηθεί.

Μακάρι να μην είναι έτσι, το ξανά λέω. Αλλα υπάρχει και αυτήν η εκδοχή στο μυαλό μου.

Και κάτι ακόμα. Αν το κτήριο δεν πήγαινε από μολότοφ αλλα από φυσικά αίτια ποιοι θα έφταιγαν για την έλλειψη πυρασφάλειας;  Ο Βγενόπουλος ή το υγειονομικό; Ξέχασαν να το ελέγχουν η μήπως έπεσε κατάλληλο πακέτο από μαρουλόφυλλα στο τραπέζι για να μην ελεγχθεί ποτέ;

Και θα κλείσω με άλλους δυο στοίχους από την μπαλάντα του Κυρ Μέντιου του Κώστα Βάρναλη.

Και στον πόλεμο όλα για όλα
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ’ αφέντη το φαΐ

Σήμερα θα σας παρουσιάσω μερικά ΔΝΤ σε διάφορα σχήματα και μεγέθη για να διαλέξετε αυτό που ταιριάζει με το προσωπικό σας στυλ.

Αν είστε από τους τύπους που τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει μέτρα σας προτίνω κάτι σαν το παρακάτω.

Αν σας φαίνεται μικρός τότε είστε σίγουρα φίλος του Μητσοτάκη που υποστηρίζει ότι τα μέτρα δεν είναι αρκετά. Αν όμως σας φαίνεται μεγάλος τότε υπάρχουν 2 περιπτώσεις. Ή είστε μετανιωμένος ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και φοβάστε να δεχθείτε ότι για ακόμη μια φορά κάνατε λάθος ή δεν ξέρετε από καλές ποικιλίες αγγουριών. Η αλήθεια βρίσκετε πιο κάτω. Συνεχίστε και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Για τις πιο hardcore πλην παγωμένες νύχτες του χειμώνα που θα έρθουν λίγο μετά το φετινό καλοκαίρι σας έχω το καλύτερο. Λειτουργεί και ως θερμάστρα αφού με το που κάτσεις ανάβεις ολόκληρος. Το λέω αυτό για όσους θα έχουν την χαρά να ξέρουν ότι έχουν δεξαμενή αλλά λόγο στενότητας δεν έχει ούτε σταγόνα πετρέλαιο.

Για να τον προσαρμόσετε σωστά μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης κύριο Αντρέα Λοβέρδος για να σας δώσει συμβουλές. Με κάθε τηλεφώνημα σας έρχεται δωρεάν και χωρίς μεταφορικά ένα βαζάκι σάλιο με την ευγενική χορηγία του Υπουργού.

Για το τέλος σας άφησα το καλύτερο. Αφιερωμένο σε όσους πήγαν στην κάλπη με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει και τελικά είναι για ακόμη μια φορά στον δρόμο.

Είναι τα λεγόμενα butt plug. Δεν πιστεύω να χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις. Ο νοών ο νοείτο.

Αν πάλι νιώθετε ότι δεν σας κάλυψα ή ότι δεν βρήκατε αυτό που ταιριάζει στα γούστα σας τότε επικοινωνήστε με κάποιον πιο υπεύθυνο εδώ. Δώστε πλήρη περιγραφή του προβλήματος σας και των γούστων σας φυσικά και αυτός θα σας δώσει την απάντηση σύντομα. Κάλο βεβαία είναι να χρησιμοποιήσετε και τον μεταφραστή της Google με την επιλογή Ελληνικά -> Αγγλικά ή Ελληνικά -> Γερμανικά ή ακόμα καλύτερα Ελληνικά -> Σουηδικά γιατί υπάρχει και ένα θέμα επικοινωνίας.

Το καλοκαίρι του 1973 η Τζένη Καρέζη και ο Κώστα Καζάκο ανεβάζουν στο θέατρο “Αθήναιον”, που βρισκόταν απέναντι από το Πολυτεχνείο, ένα έργο του Ιακώβου Καμπανέλλη που είχε τίτλο “Το μεγάλο μας τσίρκο”.

Το έργο έκανε μια αναδρομή, μέσα από διάφορα σατιρικά νούμερα και τραγούδια στα χρονιά της Τουρκοκρατίας, του Όθωνα και των υπολοίπων κυβερνητών, την μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του 40′ και φυσικά του -τότε- σήμερα που δεν ήταν άλλο από την αμερικανοκινούμενη χούντα των συνταγματαρχών για να δείξει τελικά ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.

Τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου ερμήνευε ο Νίκος Ξυλούρης ενώ τα σκηνικά ήταν του αείμνηστου Ευγένιου Σπαθάρη. Να σημειωθεί βέβαια ότι τον Κολοκοτρώνη(γνωστό σατιρικό νούμερο της παράστασης) υποδυόταν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.

Εκτός από την μεγάλη προσέλευση του κοινού υπήρχε και μεγάλη προσέλευση αστυνομικών,χαφιέδων που εκείνη την εποχή σημείωναν κάθε φράση που έκανε το κοινό να ξεσπάσει σε χειροκροτήματα. Η χούντα με την βοήθεια των λογοκριτών σταμάτησαν την παράσταση γιατί κατάλαβαν ότι η παράσταση περνούσε αντιδικτατορικά μηνύματα. Η Τζένη Καρέζη φυλακίστηκε για 3 μήνες ενώ μετά την πτώση της χούντας το έργο ανέβηκε και πάλι.

Το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης κυκλοφορεί στο CD με όνομα “Το μεγάλο μας Τσίρκο” από το 2003.

Και φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα. Μάλλον στο χθες που ο υπουργός Οικονομικών μας ανακοίνωσε τα νέα αβάσταχτα μέτρα που πρέπει να υποστεί ο Ελληνικός Λαός για να βγει από την κρίση που μας οδήγησαν όλοι αυτοί. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κάθε ένας μας χρωστά 30000 ευρώ στο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα. Λεφτά τα οποία δεν έχουμε ποτέ πάρει στα χέρια μας από αυτό, ούτε έχουμε δει εμμέσως μέσα από το Κοινωνικό Κράτος του Αντρέα, του Κώστα και του Γιώργου. Και μιλώ για την Παιδεία, την Υγεία και γενικότερα την ασφάλιση, τις συντάξει και πολλά αλλά.

Το μεγάλο μας τσίρκο λοιπόν μετά από 37 χρόνια φαίνεται να έχει αλλάξει απλά διεύθυνση. Από το θέατρο “Αθήναιον” μεταφέρθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Το μεγάλο μας τσίρκο σαν τίτλος, σαν παράσταση και φυσικά σαν τραγούδι είναι κάτι παραπάνω από διαχρονικό.

Είμαι 26 χρονών και από τότε που άρχισα τα λόγια άλλων ακούω μονο τις φράσεις “Θα χυθεί άπλετο φως”, “Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο”, “Νέα μέτρα λιτότητας” και άλλα πολλά. Το δυστύχημα είναι ότι και ο πατέρας μου, από τότε που ήταν παιδί, ακούει ακριβώς τα ίδια λόγια και κάνει ακριβώς τα ίδια όνειρα παρόλο που μας χωρίζουν 30 χρόνια.

Τι έχει αλλάξει τελικά Τίποτα. Γί αυτό και εγώ αποφάσισα να σας χαρίσω τους παρακάτω στοίχους μαζί με 2-3 βίντεο που αποδεικνύουν ότι η σημερινή εικόνα δεν είναι έγχρωμη αλλά ασπρόμαυρη και διαχρονική.

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

Και κλείνω με κάποιους στοίχους του Μπρεχτ που είχα διαβάσει σε μια αφίσα της ΚΝΕ.

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά’ ρθουν

Η πρόοδος έρχεται μέσα από την Επανάσταση.

Λέω, μέρα που είναι και μέρα που έρχεται, να αρχίσω λίγο ανορθόδοξα αυτό το άρθρο. Πάμε από το τέλος προς την αρχή παρέα με ένα βίντεο.

Της πατρίδας μου η σημαία λοιπόν. Και τι να πει κάνεις για αυτό το σύμβολο των εννέα γραμμών με τoν σταυρό πάνω αριστερά. Είναι το μοναδικό σύμβολο που με γεμίζει με μίσος και περηφάνια μαζί για διαφορετικού λόγους φυσικά.

Από την μια είναι η δύσκολη κατάσταση του σύγχρονου κράτους και η κοροϊδία που κάποιοι, η μάλλον όλοι(πρωθυπουργοί και υπουργοί) την αντιμετωπίζουν. Από την άλλη είναι και το αίμα κάποιων που θυσιάστηκαν για να εξακολουθούμε να έχουμε ως σύμβολο ανεξάρτητου κράτους αυτήν την σημαία και φυσικά για να μπορώ εγώ και όλοι εσείς να γράφετε και να διαβάζετε ελεύθερα, κατά κάποιον τρόπο, όλες αυτές τις γραμμές.

Λαμπρά παράδειγμα για όλα τα παραπάνω είναι ο Μανώλης Γλέζος που κατέβασε επί κατοχής την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη αλλά και ο Πάγκαλος που αντί να την ανεβάσει την άφησε πεσμένη και έριξε την ευθύνη στους δυνατούς ανέμους.

Μέσα σε όλα αυτά και οι στρατιωτικές παρελάσεις που γίνονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για να ανυψωθεί το εθνικό φρόνημα και φυσικά να φοβηθεί ο εχθρός. Πέρα για πέρα λανθασμένη και βγαλμένη από άλλη εποχή κίνηση. Αφήστε που δυο βήματα από το Κολωνάκι κάνουν τον μάγκα κατεβάζοντας τα άρματα στον δρόμο και μας γεμίζουν με κορώνες ενώ στα σύνορα κλάνουν μέντες και ρίχνουν και την ευθύνη στον Στρατηγό άνεμο.

Αλήθεια το υποβρύχιο που πήραμε πρόσφατα και γέρνει θα παρελάσει αύριο η θα το κάνουν τσουλήθρα για τον Γιωργάκη;

Η είκονα τα λέει όλα.

Δεν μας φτάνει που δεν τους βλέπουμε ούτε για δείγμα τώρα που απέκτησα και λογαρισμό στο Twitter δεν πρόκειται να κάνουν βήμα από τα γραφεία τους μην χάσουν κανένα tweet τρομάρα τους.

Άντε και ο εκσυχρονισμός ξεκινα από το Twitter. Ο εκπολιτισμός τους από που ξεκινά Μήπως από την κίνηση να ψεκάσουν με χημικά τον Μανώλη Γλέζο; Αλήθεια αν στην θέση του Μανώλη Γλέζου βρισκόταν η Μπεζετάκου,η Αλεξανδράτου,ο Ψωμόπουλος και όλοι οι άλλοι τις ελληνικής showbiz θα ψεκάζατε;

Εγώ θα σας συμβούλευα να αφήσετε το Twitter και να πιάσετε καμια Wikipedia πατώντας καμια λεξούλα όπως Αντίσταση, ΕΑΜ, Κατοχή, Πολυτεχνείο, Χούντα, Εξορία, Μακρόνησο, Μανώλης Γλέζος, Θεοδωράκης μπας και ξεστραβωθείτε λίγο γιατί δεν φτάνει ότι είστε απολίτιστοι μας βομβαρδίζεται και με χαζές δικαιολογίες του στυλ “Τι γύρευε 88 χρονων άνθρωπος στην διαδήλωση”.

Φέρτε μου τον νομο που απαγορεύει τους 80 και άνω να διαδηλώνουν και θα σας απαντήσω καταλλήλως.

Ήταν μια φορα ένας Γερμανός και ένας Έλληνας σε ένα τρένο. Μαζί με αυτούς ήταν μια κοπελια όμορφη και μια γιαγιά.

Την ώρα που ταξίδευαν περνάνε μεσα από ένα τούνελ και μέσα στο σκοτάδι ακούγεται ο ήχος μιας σφαλιάρας.

Όταν βγήκαν από το τούνελ ο καθένας σκεφτόταν τα δικά του. Σκέφτεται λοιπόν ο Έλληνας “Ρε τον μαλακα τον Γερμανό. Να δεις ότι πήγε να την χουφτώσει και την άρπαξε την σφαλιάρα του”. Η κοπέλα “Τους γελοίους. Πήγαν να με βάλουν χέρι και έπεσαν πάνω στην γιαγιά.” Τέλος λέει η γιαγιά από μέσα της “Ρε πούστη Γερμανέ από την κατοχή στην χρώσταγα”.

Δεν ξέρω κατά ποσο επίκαιρο μπορεί να το πει κανεις το ανεκδοτάκι πάντως τα σκληρά μετρα που ζητάνε Γερμανοί και Γάλλοι και η χωλή που βγάζουν οι πρώτοι είναι γιατί όλα τα ελληνικά ανέκδοτα αρχίζουν πάντα με έναν Τούρκο, έναν Γερμανό και έναν Γάλλο.

Να δείτε που θα πάμε από ανέκδοτο τελικά.

Έχω σε αποκλειστικότητα το mail που ετοιμάζεται να στείλει ο Γιωργάκης σε όλους εμάς τους geek φίλους του.

Ρίξτε μια ματια.

Gamithikane ta Panta filoi mou. Empros gia mia Ellada nea. Pasok. Dexia,Akrodexia.

Αυτό. Φτάνει πιστεύω.

Το μήνυμα είναι γραμμένο σε greeklish μιας και ο Γιωργάκης με τα Ελληνικά έχει πάρει διαζύγιο χρονια. Για την ακρίβεια δεν τα είχαν και ποτε αλλα…κουβέντα να γίνεται